αρχείο λήψης (1)

 

του Νίκου Γκανίλα-Πολιτικού Μηχανικού

ΑΠΟΤΕΛΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ?
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΚΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ.

Η πλέον σοβαρή και αναγκαία μεταρρύθμιση στη χώρα μας, είναι σήμερα η ασφαλιστική, αφού εκεί παίζεται το μέλλον όλων των οικονομικά ενεργών πολιτών αλλά και των συνταξιούχων του συστήματος. Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν είναι εξ ίσου αναγκαίες και άλλες μεταρρυθμίσεις, όπως του φορολογικού, των δημοσίων δαπανών κλπ.
Ενα σύγχρονο και αποτελεσματικό ασφ. σύστημα, θα ήταν αποδεκτό από την κοινωνία αν βασιζόταν στις ακόλουθες παραδοχές:
1) να είναι δίκαιο γιά τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους και να αίρει τις αδικίες και τις στρεβλώσεις του παρελθόντος και του παρόντος. Με αυτην την έννοια δεν μπορεί να περιέχει «κόκκινες γραμμές», όπως τουλάχιστον τις θέτει ο κ. Κατρούγκαλος.
2) να έχει αναπτυξιακή κατεύθυνση, προστατεύοντας το παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας ( Ε.Ε,επιχειρήσεις, αυτοαπασχολούμενους κλπ.). Σήμερα στη χώρα μας έχουμε 3 εκατ. ενεργούς οικονομικά πολίτες, οι οποίοι καλούνται να παράγουν για να συντηρήσουν 3 εκατ. συνταξιούχους, 1.5 εκατ. ανέργους και 650 χιλ. Δ.Υ., ενώ η σχέση οικον.ενεργών/ μή ενεργούς, παγκοσμίως πρέπει να είναι τουλάχιστον 3/1, γιά να είναι βιώσιμο οποιοδήποτε ασφ. σύστημα.
3) να στοχεύει στην υποβοήθηση και την ενίσχυση της ένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας. Αυτή προφανώς είναι και η βασικότερη παράμετρος ανάκαμψης του ασφ. συστήματος, που μπορεί να ανατρέψει την παραπάνω δυσμενή αναλογία 3/1.
4) να έχει σωστή οργανωτική δομή. Η προτεινόμενη συγχώνευση όλων των ταμείων σε ένα, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν προηγουμένως δεν εξυγιανθούν όλα τα υπό συγχώνευση ταμεία, που το κάθε ένα κουβαλάει τα όσα μύρια προβλήματα συναντούμε καθημερινά στις συναλλαγές μας. Το χάος που θα προκύψει είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο.

Δυστυχώς, το μοντέλο κοινωνικής ασφάλισης που ΣΤΗΡΙΞΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, χρεοκόπησε ανεπιστρεπτί, βυθισμένο στον φόβο των εκάστοτε Κυβερνήσεων γιά την ανάληψη του πολιτικού κόστους, αλλά και από την πλειοδοσία της εκάστοτε αντιπολίτευσης στον λαικισμό.
Είναι πλέον πασιφανές, ότι η οποιαδήποτε επιχειρούμενη μεταρρύθμιση στη χώρα μας, θα πρέπει:
Α) να απολαμβάνει της καθολικής υποστήριξης του πολιτικού κόσμου, άλλωστε όλοι οι πολιτικοί και τα Κόμματα -εξ ορισμού-
αγωνίζονται γιά τη σωτηρία της πατρίδας και το καλό του λαού.
Δεν μπορούν οι μεταρρυθμίσεις γιά παράδειγμα να αποτελούν έργο μόνο μιάς Κυβέρνησης που στις τελευταίες εκλογές στηρίχθηκε από το 20% του συνόλου των πολιτών και κυβερνά με μία περιστασιακή κιονοβουλευτική πλειοψηφία (λόγω στρεβλώσεων του εκλογικού Νόμου), ούτε έργο ενός (λίαν επιοικώς) ανεπαρκούς Υπουργού.
Β) επειδή, δυστυχώς, τα πολιτικά Κόμματα και οι Κυβερνήσεις είναι επιρρεπείς στο πολιτικό κόστος, τον λαικισμό και σε δογματικά οράματα, θα πρέπει ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΟΥ ΑΕΠ.
Συγκεκριμένα, θα πρέπει να καθορισθεί ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ως ποσοστό του ΑΕΠ η δαπάνη ( τουλάχιστον) γιά:
το συνολικό ύψος των συντάξεων
το συνολικό ύψος των Δημοσίων δαπανών
το συνολικό ύψος της φορολογικλης επιβάρυνσης
που αποτελούν τις κύριες αιτίες της Δημοσιονομικής εκτροπής.
Με αυτόν τον τρόπο θα προστατευθούν οι πολίτες από ανίκανους πολιτικούς και η χώρα από οποιαδήποτε Δημοσιονομική εκτροπή στο μέλλον. Και ακόμη, όταν η οικονομία της χώρας θα «ανθίζει» με την αύξηση του ΑΕΠ θα απολαμβάνουν αντίστοιχα και οι πολίτες της.

1 Comment

Comments are closed.

© 2015 Ανασυγκρότηση Μηχανικών: σχεδιάζοντας ένα νέο ΤΕΕ

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account